‘Christenen staan altijd op zenden’, zei een student tegen een christelijke studentenpastor. Het stoorde hem, dat christenen er altijd maar op uit lijken te zijn hun boodschap over te brengen.
Waarschijnlijk heeft hij wel een punt. Veel christenen voelen diep van binnen een zendingsdrang. Al was het maar vanwege die uitspraak van Jezus: ‘Ga op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen’.
Nu staan christenen daarin bepaald niet alleen. Veel vegetariërs, PVV’ers en Jeroen Pauw hebben precies hetzelfde: ze willen maar wat graag hun goede boodschap aan de man brengen; of het nu de droom is van een wereld zonder bio-industrie, een Nederland zonder vluchtelingen of een publieke omroep zonder religieuze fanatici.
Maar we zijn er wel een beetje klaar mee. Liever zien we dat iedereen ‘zijn ding kan doen’ en in zijn waarde wordt gelaten. Iedereen is vrij zijn mening te hebben, maar dring die vooral niet op aan een ander. Absolute waarheden zijn taboe. Geloof jij vooral wat je wilt, ik geloof het mijne.
Wat betekent het om in dat levensgevoel ‘op weg te gaan’ en gehoor te geven aan Jezus’ oproep mensen ‘tot zijn leerlingen’ te maken? Kan dat op een manier die, net als in de begintijd van het christelijk geloof, als echt goed nieuws (‘evangelie’) wordt ervaren? En kan die ‘missie’ een plek hebben in ons gewone leven van studie, relaties en vriendschap in plaats van een extra activiteit te blijven voor de enthousiasteling?
Dat zijn de soort vragen die IFES dit jaar op de kaart zet onder het thema Integraal Missionair-zijn.
